حضرت اباذر (ع) در هنگامی که برخی از بزرگان اسلام به دنیا روی آورده و راه و رسم اشرافیت را پیش گرفتند، تنها کسی بود که زبان به اعتراض گشود و با فریادهای روشنگرش خشم دنیامداران را برانگیخت. اباذر بر صاحبان زر خروشید و آنان را از آفت ویرانگر حاکمیت پول و اشرافیت بیم داد. اما گوش جامعه، فریاد اباذر را نشنید و کسی در حمایت از وی بر نخواست. سرنوشت اباذر تبعیدی ابذی بود به بیابان خشک. آن روزهایی که اباذر در کوچه های مدینه فساد بزرگان و سابقه داران اسلام را فریاد می زد، آنان که این سخنان را می شنیدند چه می گفتند؟ گمان می کنید جز آنچه می خوانید حرف دیگری نیز وجود داشت؟
ادامه مطلب
ویرایش شده در - ساعت -
تبلیغات


